ΝΕΑ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΕΙΑ: ΒΟΥΤΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΚΩΜΟΠΟΛΗ ΤΗΣ ΕΛΙΝΑΣ ΤΖΕΝΓΚΟ

 

Είναι πάντα παράξενο όταν καλείσαι να γράψεις όσο το δυνατόν πιο αποστασιοποιημένα ένα κείμενο για τον τόπο στον οποίο πέρασες τα παιδικά σου καλοκαίρια. Ένα κομμάτι των βιωμάτων σου που σε καθόρισαν πάντα θα έχουν τις ρίζες τους εκεί και εσύ, ως συντάκτης, πρέπει να τα ξεπεράσεις και να κάνεις την δουλειά σου. Να γράψεις δίχως πάθος το ταξιδιωτικό σου ρεπορτάζ και να περάσεις στους αναγνώστες σου την γεύση, την οσμή, τον ήχο και την εικόνα ενός κομματιού της γης. Η επικαιρότητα βέβαια κάνει εξαιρετική δουλειά, συμβάλλει αποφασιστικά. Και το λέω αυτό γιατί η σημερινή ανάρτηση για την Νέα Καλλικράτεια, στην Χαλκιδική, στην βόρεια Ελλάδα σχετίζεται με την Ελίνα Τζένγκο. Η Νέα Καλλικράτεια, στην οποία πέρασα τα παιδικά μου καλοκαίρια και είναι το θερινό νοικοκυριό της οικογένειας μου, είναι η πατρίδα της νέας πρωταθλήτριας του ακοντισμού στο πανευρωπαικό πρωτάθλημα που έλαβε χώρα στο Μόναχο πριν  απο μερικές ημέρες. Ξαφνικά το προσφυγικό μας ψαροχώρι ήρθε στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας και προκαλεί περαιτέρω ενδιαφέρον. 

Το αποκαλώ προσφυγικό ψαροχώρι γιατί αυτό είναι. Υπήρξε η φιλόξενη αγκαλιά για τους πρόσφυγες από τις ανταλλαγές των πληθυσμών του 1922 οι οποίοι ζούσαν στην Ανατολική Ρωμυλία. Στην Χαλκιδική  σαράντα περίπου χιλιόμετρα έξω από την Θεσσαλονίκη έβαλαν τις βάσεις για την νέα τους ζωή. Η ιστορικότητα της περιοχής βεβαίως δεν εξαντλείται μονον στα τραγικά γεγονότα της μικρασιατικής καταστροφής. Η αρχαιολογική σκαπάνη ανακάλυψε επιτύμβια στήλη(κόρης που κρατάει περιστέρι στο αριστερό της χέρι)η οποία φυλάσσεται στο αρχαιολογικό μουσείο της Θεσσαλονίκης. Η στήλη χρονολογείται γυρω το 440 π.Χ πράγμα που σημαίνει ότι η περιοχή κατοικούνταν ήδη απο την νεολιθική εποχή.

Η Νέα Καλλικράτεια βεβαιώς δεν έχει στην σύγχρονη εποχή  τουλάχιστον να προσφέρει πολιτιστικές εμπειρίες στους επισκέπτες της.  Είναι ένα χάρμα της φύσης με αμπέλια και σύκα, με μια μεγάλη ακτογραμμή η οποία προσφέρει διακοπές μαζικού τύπου. Εχει ωραία κρυστάλινη και αβαθή θάλασσα, καλό φαγητό και ενδείκνυται για διακοπές ξεκούρασης για όλα τα βαλάντια. Φυσικά διαθέτει beach bars αλλά και πιο prive παραλίες για όσους θέλουν να αποφύγουν την πολυκοσμία. 

Στην πρόσφατη επίσκεψη μου στην περιοχή ύστερα απο δεκαπέντε περίπου χρόνια εντυπωσιασμένος ανακάλυψα τις αλλαγές στο προφιλ της Νέας Καλλικράτειας. Ο μαζικός τουρισμός την άγγιξε και σε κάποιες περιπτώσεις την έκανε πιο όμορφη, σε άλλες όχι και τόσο. Καθώς την περπατούσα πάλευα με τις μνήμες μου στις εποχές που μ' ένοιαζε μόνον να βγω να κάνω ποδήλατο, που μετρούσα τα μπάνια που έκανα, που ενθουσιαζόμουν με την ιδέα ότι θα πάω θερινό σινεμά για να δω το Desperately Seeking Susan. Ευτυχώς δεν νοσταλγώ ποτε. Λατρεύω την εξέλιξη διότι η ζωή είναι πάντα μπροστά. 

Όποιος θέλει λοιπόν ας οδηγήσει 40 χιλιόμετρα από την Θεσσαλονίκη προς Χαλκιδική και ας βρεθει στο προσφυγικό ψαροχώρι που πλεόν φοράει τα καλά του και είναι θέρετρο του μαζικού τουριστικού ρεύματος των Βαλκανίων και της νοτίου Ευρώπης. Σε walking distance θα τα βρει όλα και τα καταλύματα και τις ταβέρνες και τις gelaterie που πουλάνε παγωτό σε πολλές γεύσεις. Όσοι ζήσαμε την Νέα Καλλικράτεια σε άλλες εποχής άλλωστε θυμόμαστε πολύ καλά την σύνδεση της με την ιταλική γαστρονομία καθότι ήταν ο τόπος που εισήγαγε στο δείπνο τις ατομικές ολοστρόγγυλες πίτσες οι οποίες σε περίμεναν λαχταριστές μέσα σε διαφανή παραλληλόγραμμα φουρνάκια για να  είναι ζεστές και τραγανές. Όσο και αν γύρισα την Χαλκιδική τέτοιες πίτσες είχα ξάναβρει. Η' παλι ίσως να είναι μια αφελής παιδική μου μνήμη η οποία δεν λέει να ξεθωριάσει.